Van mede NIVO-lid, collega en fantastische tekstschrijver Yvonne Bosma kreeg ik de tip om eens te kijken naar die ‘geweldige dichter’ die sprak tijdens de inauguratie van Joe Biden. Toen ze het had over de gebaren die Amanda Gorman gebruikte om haar gedicht te ondersteunen, ging ik overstag. Zou ik 3 tips weten voor iemand die geschikt bevonden is om bij zo’n bijzondere gelegenheid te spreken? 

Jawel, ik heb zeker tips. Maar niet voordat ik mijn bewondering voor deze 22-jarige vrouw heb uitgesproken. Haar gedicht is in mijn ogen een samenvatting van de vier donkere jaren die Amerika overschaduwden. Iedereen weet wat dit betekent en zonder namen te noemen blijft mij dit bij in deze zin: “we braved the belly of the beast”. Vier jaren onder het juk van een beest. 

Maar het gedicht spreekt van hoop, het afgooien van deze afgrijselijke tijd en het vooruitzien naar een tintelende toekomst. En het is prachtig! Helemaal onderaan heb ik het uitgeschreven, zodat je het kan meelezen als je haar film daar bekijkt. (Klik op de link, want de gebaren zijn in het filmpje op deze site beter zichtbaar.)

Dit keer begin ik met 3 tops.

Rustige houding

Vanaf het moment dat Amanda het podium betreedt, straalt ze rust uit. Ze kijkt rond, begroet de president, overige aanwezigen en de rest van de wereld. Ze weet dat ze bekeken wordt, door miljoenen. Maar dat dit haar zenuwachtig maakt, is niet te zien. Ze staat rechtop, kijkt onbevreesd rond, glimlacht en begint. 

Duidelijke stem

De aanwezigheid van een microfoon betekent niet meteen dat je altijd duidelijk verstaanbaar bent. Hiervoor heb je een stevig volume nodig, waardoor je goed hoorbaar bent. Amanda is niet verlegen. Ze praat duidelijk verstaanbaar en met een juist volume, dat goed opgepikt wordt door de microfoon.

Gebaren

Dat kan ik alleen maar bewonderen. Amanda lijkt kennis te hebben van gebaren uit de gebarentaal. Ze zet gebaren in om haar woorden kracht bij te zetten. Een prachtig voorbeeld waar de gebaren haar woorden extra elan geven is op dat tijdstip in haar recital (01:06) waar ze het heeft over zichzelf. Waar ze descended een neerwaarts gebaar meegeeft (afkomst) en raised een opwaarts gebaar (opgegroeid). Meerdere voorbeelden zul je zelf wel ontdekken.

Kortom: deze performance is absoluut en zeker zeer goed. Maar ik zou geen goede presentatie-trainer zijn, als ik niet toch iets zou kunnen bedenken waardoor deze nog beter zou kunnen worden. Daarom hier mijn 3 tips. 

 In rustige cadans blijven spreken

Waar Amanda vooral aan het begin en einde rust uitstraalt en ook rustig spreekt, is ze goed te volgen. Toch zouden wat langere rustpauzes tussen de diverse beelden die ze schept, de diverse onderdelen van haar gedicht, haar toehoorders meer tijd geven om de prachtige woorden te bevatten, in te nemen en te begrijpen.

Het stukje dat begint na haar verspreking:

“We did not feel prepared…” (03:41-03:55) versneld zodanig, dat het lastiger is om de tekst goed op te nemen. Vergelijk dit met het stukje na “but one thing is certain” (04:33-04:47), waar zij veel rustiger spreekt en je volledig inneemt wat daar gezegd wordt. Naast natuurlijk de rijm die hier duidelijk naar voren komt. 

Geef gebaren de ruimte

Dat deze recital vele malen geoefend is, zie je aan de gebaren en hoe Amanda die gebruikt. Alsof het moeiteloos is dit te doen, terwijl ze aan het praten is. Uit ervaring weet ik hoe vaak dit moet doen voor je deze hebt geautomatiseerd. Dus is het jammer dat ze een tafel en die microfoon voor zich heeft. Deze staan duidelijk in de weg. Stel dat ze een headseat had gebruikt, en een scherm waarop haar gedicht stond, dan had ze meer vrijheid gehad om haar gebaren de ruimte te geven die ze verdienen. 

Een stevig einde

Het einde van het gedicht is fantastisch. De aansporing om zelf mee te helpen het land weer beter te maken, door zelf ‘het licht’ te zijn. Ik moest even denken aan Nelson Mandela, die ook aanhield om je licht te laten schijnen, zodat de ander de kans krijgt dit ook te doen. En het gaat hier even om de laatste drie woorden. Amanda’s intonatie gaat hier naar beneden. Ook spreekt ze de woorden net wat sneller uit. Ik had graag gezien dat de intonatie gelijk bleef en de woorden met (minieme, maar toch) kleine pauzes tussen elkaar uitgesproken werden. Dan was het einde nog steviger geweest.

Ik denk niet dat ik het haar kan nadoen. Maar stel dat jij gevraagd wordt om iets voor te dragen? En je wilt dit rustig, vol vertrouwen en met doeltreffende gebaren doen? Of je bent tevreden, maar wilt het toch nog een tikje meer fijnslijpen? 

Dan kom je gewoon bij mij langs (of we maken digitaal contact), om te kijken welke tips voor jou werken om jouw presentatie, je lezing of verhaal te optimaliseren. Aarzel niet contact met mij op te nemen! Ik sta voor je klaar.

Irina Hoffer, presentatie-trainer
www.gebarenrijk.nl
irinahoffer@gebarenrijk.nl

PS Als jij nog een bekende persoon weet, waarvan jij denkt: die mag wel 3 presentatietips ontvangen, laat het mij weten!

The hill we climb

When day comes, we ask ourselves:

where can we find light in this never ending shade?

The loss we carry,

a sea we must wade, 

we braved the belly of the beast

 

We’ve learned that quiet isn’t always peace

and the norms and notions of “what just is” isn’t

always just-ice.

 

And yet the dawn is ours before we knew it

somehow we do it

somehow we weathered and witnessed

a nation that isn’t broken but simply unfinished

 

We, the successors of a country and a time

where a skinny black girl, descended from slaves

and raised by a single mother

can dream of becoming president

only to find herself reciting for one

 

And yes, we are far from polished

far from pristine

but that doesn’t mean

we are striving to form a union that is perfect

 

we are striving to forge a union with purpose

to propose a country, committed to all cultures,

all colours, characters and conditions of men.

 

And so we lift our gazes to not what stands between us

but what stands before us

we close the divide

because we know: to put our future first

we must first put our differences aside 

 

We lay down our arms

so we reach out our arms to one another

we seek harm to none and harmony for all

let the globe, if nothing else, say: this is true

 

That, even as we grieved, we grew

as we hurt, we hoped

that even as we tired, we tried

that forever we’re tied together

victorious

 

Not because we will never again know defeat

but because we will never again so division

 

Scripture tells us to envision that

everyone shall sit under the own vine

and fig tree

and no one shall be afraid

 

If we’re to look up to our own time

then victory will not lie in the blade

but in all the bridges we made

that is the promise to glade

the hill we climb if only we dare it

because being America is more than a pride we inherit

it’s the past we step into and how we repair it

 

We’ve seen a force that would shatter a nation

rather than share it

we destroy our country 

if it meant delayed democracy

and this effort very nearly succeeded

but if our democracy can be periodically delayed

it can never be permanently defeated

 

In this truth, in this faith, we trust

for while we have our eyes on the future

history has its eyes on us

this is the era of just redemption

we feared it at it’s deception -verspreking

 

We did not feel prepared

to be the heirs

of such a terrifying hour

but in it, we found the power

to author a new chapter

to offer hope and laughter

to ourselves

 

So while once we asked

how can we possibly prevail over catastrophe?

now we assert

how can catastrophe possibly prevail over us?

 

We will not march back to what was

but move to what shall be

a country that is bruised but whole

benevolent but bold

fierce and free – hand bij mond 04:18

 

we will not be turned around or interrupted by intimidation

because we know: our inaction and inertia

will be the inheritance of the next generation

 

Our blenders become their burdens

but one thing is certain

if we merge mercy with might

and might with right

then love becomes our legacy

and change our childrens’ birthright

 

So let us leave behind a country

better than one we were left

every breath my bronze pounded chest

we will raise this wounded world

into a wondrous one

we will rise from the goldlit hills of the west

we will rise to the windswept northeast

where our forefathers first realized revolution

we will rise from the lake of them cities of the middle western states

we will rise from the sunbaked south

we will rebuild, reconcile and recover

in every known nook of our nation

in every corner called out country

our people diverse and beautiful

will merge battered and beautiful

 

When day comes we step out of the shade

aflame and unafraid

a new dawn blooms as we free it

for there is always light 

if only we’re brave enough to see it

if only we’re brave enough to be it

Share This

Share This

Share this post with your friends!

Share This

Share this post with your friends!